KORİDORDAN ÇIKARKEN
Müthiş bir şey oldu! Tek kelimeyle radikal bir Nirvana! Bir haftadır acıdan yanan göğüs kafesim, ciğerlerimi söken öksürük hafifler gibi oldu. Çünkü yaklaşık bir gündür evet, tam tamına bir gündür içimin tüm pılı pırtısını toplayan bir gerçeği fark ettim. Kuş tüyü gibi, doksanlık bir nine gibi hafif bir şey… Artık “iyilik” hakkındaki her şeyi biliyor gibiyim. Aslında hiçbirimiz hiçbir şey bilmiyoruz ama size vereceğim bu bilgi hiç de küçümsenecek bir şey değil.
İyilik, zeka ile birleşerek her yandan gelebilecek kötülüğe izin vermemektir. Tüm tanımlarını iptal eden, nakavt eden bir tanım bu. İşte budur! Kötü olan, her zaman en aptal olandır.
Savunmadan önce korunmaya inanmayı besleyen bir düşünce bu aynı zamanda. Diğer yandan, insanın kişiliğinin kendi kaderi olması gibi. İyi ya da kötü yok, gözü dönmüş muhatabına fırsat veren veya fırsat vermeyen var.
Hayata karşı en sancısız, en güvenilir yöntemlerden biri kendini korumak ve tüm insanlığa kötü olma fırsatı vermemek. Bu önlem içeren yöntemin doğruluğuna derin bir üzüntü sayesinde inanabilirsiniz. Buna tecrübe de diyoruz. Hiçbir şey yapmaya muktedir olamayacak kadar üzüldüyseniz beni kesinlikle anlayacaksınız.
Saldırıya karşı savunma, etkiye karşı tepki, oka karşı ok, tanka karşı tank… Uzun zaman bu tavrın doğruluğuna inandım. Adalet inancım, hak arayışım böylece yerini buluyor sanırdım. Kem sözün karşılığı kem söz değil oysa. Kaşıdıkça büyüyen bir sivilce gibi iz bırakan pis bir iş. Bunu ancak pes edebilecek kadar büyük bir kötülükle karşılaşınca anlayabiliriz.
Kapı ancak koridorda olana aralanır.
Sürekli koridorda gezinmenin manasızlığı kapının altından sızan aydınlık sayesinde anlaşılabilir. Kartını bas ve çık! Kapı ancak o zaman açılır.
“Dostlar, dost yoktur.” diyen insan teki gibi, şairin söylediği en güzel teselli gibi:
“ Hiç kimse, başkalarının çektiği acılardan dolayı asla teselli bulamayacaktır; ama herkes başkalarının mutluluğundan dolayı mutlu olmayı başarabilir.”
Kartımı bastım, hepinizin "ara"sından affedişle arınmış bir biçimde çıkıyorum.
Gerçekten çok zor ama harikaymış Â!
