"Don Kişot, bir uygarlığın gençliğini temsil eder: Kendine olaylar icat ediyordu. Bizse üzerimize gelen olayların elinden nasıl kurtulacağımızı bilemiyoruz."

                                         E.M.Cioran

Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!

Öğleden sonra çıkan fırtına akşamüstü iyice sertleşip elektrikler kesilince mum ışığı altında elime yeniden aldım Puslu Kıtalar Atlası’nı. Aslında tam da mum ışığında okunacak bir kitapmış. Çağrıştırdığı her şey mum ışığında ikiye katlandı, verdiği tatlı heyecan daha bir güzel oldu.  Finale doğru özellikle Ebrehe’nin ölüme giderken yaptığı veda konuşmasını yeniden hatırlamak için:

“ Sana gelince Bünyamin, senin Uzun İhsan Efendi’nin oğlu olduğunu ta baştan beri bildiğimden eminsindir muhakkak. Aradığım kişinin sen olduğunu, daha benim hayatımı kurtardığın gün anlamıştım. “Para” sendeydi, koynunda sakladığın o garip kitabın arasında. Şaşırma! Bundan da haberim var. Sen geceleri uyurken odana girdiğimde fark ettim. Evet, odana da girdim. Uyanmana imkan yoktu. Çünkü içtiğin kahvelerde sana derin bir uyku verecek eczalar vardı. Uyurken seni uzun uzun seyrettim. Yüzünün asıl halini düşledim. Babana benziyordun.

Sana karşı hissettiklerimi anlatmama imkan yok. Bir duygu, anlaşılamıyorsa, duygu değildir zaten. Seni ta baştan öldürebilir ve “para”yı alabilirdim. Ama bunu yapmak istemedim. Çünkü nasıl olsa elimdeydin ve benim için nerdeyse o para kadar değerliydin. Sanki kasıtlı olarak karşıma çıkarılmıştın. Bu yüzden seni yakından incelemek istedim. Böylece güçsüzlüğün ve silikliğin ne olduğunu öğrenme fırsatı buldum. Aynı zamanda gücün ve her turlu iktidar tutkusunun da ne kadar büyük erdemsizlik olduğunu da bu sayede gördüm. Hayatta kalabilmek için bizler kadar çaba göstermiyordun. Yokedilmeye belki çoktan razıydın. Senin amacın varlığını sürdürmek değil de sanki bambaşka bir şeydi. Sen bir şahittin. Evet, artık bundan eminim. Kesinlikle bir kahraman değildin. O küstahça sözlerini de sanki biri kulağına fısıldıyor ve benimle adeta alay ediyordu. Sanki benim, onların ve herkesin başına gelen bütün şeyler, senin görmen, öğrenmen içindi. Güçsüz biri olan sen, her çeşit iktidarın sahibi olan benim üzerimdeydin. Çünkü olaylara müdahale etmeden hepimizi gören, seyreden sendin. Seni ezdiğimizde ağlıyordun. Güçsüzlük belirtisi olarak yorumlanabilen bu şey aslında senin yaşamındı. Oysa biz taşlar kadar güçlü, bir o kadar da cansızdık. “

Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!