şiir ve içerdiği her şey
Kıymet mi biçilir cevher taşına
Kâmilce bir sarraf karışmayınca
Kimse üstad olmaz kendi başına
Bulup erbabına danışmayınca
Sevda dedikleri çakır dikeni
Mahveder bedeni çürütür teni
Her nereye varsam söyletir beni
Bu aşkın âsârı savuşmayınca
Affeyle Nuri'nin şu isyanını
Ağlatıp dîdeden dökme kanını
Kimsenin gurbette alma canını
Varıp hasretine kavuşmayınca.
Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!
Kışın soğuk balıktan günlerini sayıyorum ağımda.
O yaza hiç dönülmeyecek!
O başlatılmamış, o varsayılan ortasında yasanmış sevda
yakılmamış bir mum gibi aklımda.
Kesik ağzıyla suları iğrilten
boğaza karşı durup da
oraların kuşu yalıçapkınını hecelemiştik
beyaz bir yelkenli geçisiyle sulara.
Kışın vurgusu açık, bağımsız bir ses,
esiyor bize değmeden, bizden almadan
hiç uğramadığımız biryerlerden doğruca.
Uçuyor cinsiyetin kindar ağzıyla.
İbret olsun diye savuruyor
uzaklara bir meddücezir haritasını.
Ne uzanma, ne geri çekiliş;
biz varsayılanın ortasında
iki içine işleyen zaman,
iki uyurgezer nokta.
Şimdi sen bile bu şiir için
çeperleri kapanmış, kendi başına bir ses,
kışın soğuk balıklardan takviminde
sadece kendine dökülen bir yapraksın.
Yaliçapkını yeni bir sözcüğe uçuyordur şimdi
bilmediğimiz bir lügatta.
Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!
"Siz evet siz!
Hiç kavrayabilir misiniz
Niçin
Bunca alay ve kufur sağanağı altında dingin
Bir tabağa koyup da ruhumu
Gelecek yuzyılların şölenine sunduğumu?"
Mayakovski
Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!
Güneş cebimde bir bulut peydahladı. Taş, kördür diye yazdım.
Ölüm, geleceksiz. Şeylerin yalnız adı var. Ve: 'Ad evdir.'
(Kim söyledi bunu?)
Dün dağlarda dolaştım, evde yoktum.
Bir uçurum bize bakmıştı, uçurumun konuştuğu usumda.
Buydu bizim kendine
Nesneler ki zamanda vardır.
Terziler çıracısı Hermüsül Heramise'nin pöstekisi her bahar
ayaklanırdı.
Yağmur yağmamazlık edemez. Taş, düşmemezlik. Ne diyordum, dünyanın düşünceleri yoktur. Otların canı sıkılmaz.
Kurşunkalem kendini ağaç sanır. Ufuk, hüthüt kuşu.
Seni bilmem, bir söylene dönüşmek içindir dünya.
Onun için başka bir son yok. Bir söylene dönüşmek, bir söylen olmak!
Sonsuzluk dediğimiz budur. Nerden başlasam yine oraya geliyorum. Ben gidiyorum.
Ölüme, o büyük tümceye, çalışacağım. İlhan Berk
Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!
bir yüzük yaptım sana güvercin teleğinden,
bir yüzük bükerek hoşçakal sözcüğünden.
bir yüzük yaptım belli belirsiz,
eski bir gramofon sesinden.
bir yüzük serçe parmağın için,
bulutsuz bir gecede kayan yıldız izinden.
bir yüzük yaptım terli bir yüzük,
avucumdan geçen ince hayat çizgisinden.
yanmasını bilen bakır bir yüzük,
evime akım taşıyan elektrik telinden.
bir yüzük yaptım, bir yüzük ki;
yıllardır dinmeyen ormanların gümbürtüsünden.
Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!
Birkaç gün önce kaybettiğimiz şairini rahmetle anarak Sitare’den bazı mısraları hatırlamak istedim. İyi bilinen aşk şiirlerinden biriydi Sitare. Unutmuşum.
...
bazen sapsarı bir benizle geliyorsun
huysuz çizgileri alnında uykusuzluğun
biliyorum içinde bir sızı var
bıçak ağzı gibi ince bir sızı var
bu sızıdır işte seni verimsiz kılan
züheyr'in suad'ı gibi keremsiz kılan
kuzeyden güneye, güneyden kuzeye
hep gidip geliyorum bu çöllerde
kureyş'in heybetli ve inatçı develeri
hiç aldırmadan benim esmer sevdama
geviş getiriyorlar ufuklara bakarak
ben kaçıp yesrib'e sığınıyorum
yesrib bahane bir kitaba sığınıyorum
dağda, ovada, bâdiyede okuduğum hep elif
elif diyorum sitâre, sineme elif çekiyorum
''ah minel aşkı ve halâtihi...''
çok eski bir gerçektir bu biliyorum
bu azgın kalabalıkta seni tam duyamıyorum
gözlerin mi daha sıcak gülüyor
yoksa dudaklann mı anlayamıyorum
sinsi bir yağmur altında beraber yürüyoruz
ve ikimiz de ıslanıyoruz
ben ne yağmurlar gördüm sitare
ben kaç kere iliklerime kadar ıslandım
bilmiyorum sen kaç yaşındaydın
ben göğü hep kurşun bir kubbe gibi ağır
o şehirde sınlsıklam gezerdim
bölük bölük insanlar boşanırdı tapınaklardan
tapınaklar insanları safra gibi atardı
sonra hepsi bir yere toplanıp bana bakarlardı
bir gün bu şehrin kirli yağmurları alıp götürdü beni
gidip bir uygur çadırında göğü dinledim
kara bulutlar kükrerken bir kaşgar sabahında
oturup aprunçur tigin ile seni konuştuk
bakışlarımı sunuyorum tereddütsüz alıyorsun
gizli bir tebessümle çağırıyorum geliyorsun
kaşı karam gözü karam saçı karam
umay gibi yumuşak huylum
nerden çıktın karşıma böyle
sesin ılık bir bahar güneşi gibi
ığıl ığıl akıyor içime
asya’nın bozkırlannda ordular düşüyor peşime
yığılıp kalmışım bu anadolu toprağına sitare
adam akıllı yorulmuşum
ellerin böyle olmamalıydı ellerine acıyorum
ve kim bilir kaç yıldan beri kalbimi öğütlüyorum
durup durup ıssız yerlerde
güçlü ol ey kalbim güçlü ol!
daha çok işimiz var diyorum
bu azgın kalabalıkta seni tam duyamıyorum
gözlerin mi daha sıcak gülüyor
yoksa dudakların mı anlayamıyorum.
Haddeden geçirip altını
İpek teline sararlar
Kalptan olur
Altın yaldızı vururlar
Ak gümüş üstüne ince elleri
Barışta ağıtlar gibi yumuşak
Çağ gelir kavga kurulur
Silahı sim kemerinde
Al kanat küheylan olur
Demen beylere beylere
Alar ho
Romalı Dakyus’tan bu yana
Kaç hayın kaç zalım görmüştür
Kaç kıya kaç yıkım görmüştür
Çekilir sabır mağarasına
Yedi uyurlardan olur
Demen beylere beylere
Alar ho
Zorla hele hile ile
Toprağına girildiğinde
Satıldığında gavura
Yöneticileri
Verir savaşını kahraman olur
Demen beylere beylere
Alar ho.
Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!
« Önceki ::